Wychodzę od lekarza i jestem w szoku - cieszę się, ale zastanawiam się co teraz będzie, czy sobie poradzę, jak zareagują inni?! Mam natłok różnych myśli. Dobrze, że nie byłam sama, a z przyjaciółką, bo chyba bym oszalała. Zbyt wiele nie myśląc wzięłam telefon i zadzwoniłam najpierw do swojej Mamy - "Gratulacje, będziesz Babcią!". Była oszołomiona, ale cieszyła się i gratulowała, pierwszy krok miałam za sobą...
Później przyszła pora na mojego chłopaka. Sytuacja jest o tyle trudna, że od ponad dwóch lat naszego związku mieszkamy prawie 400km od siebie, a widujemy się tylko w weekendy i wakacje. Głupia wydawała mi się myśl, że powiem mu przez telefon, że zostanie Tatą. Z drugiej strony nie chciałam czekać dwóch dni, aż się zobaczymy, on powinien jak najszybciej się dowiedzieć! No i zadzwoniłam... Zaniemówił, był w totalnym szoku. Jednak kiedy ochłonął z pierwszych emocji bardzo się ucieszył, przecież to owoc naszej miłości :)
Z "teściami" też było dobrze. W gruncie rzeczy ucieszyli się i zaczęli razem z nami planować przyszłość. I to było dla mnie już za wiele! Dopiero co dowiaduje się, że będę Mamą, a tu już takie dalekosiężne plany, o mieszkaniu, o pracy, o ślubie.. Powiedziałam dość, przecież trzeba takie rzeczy przegadać na spokojnie, a nie działać pod wpływem emocji. Temat więc pozostaje nadal otwarty, a ja w domu u siebie powoli z moją Mamą ustalam pierwsze szczegóły.
W ciągu doby dowiedziało się pół wielkiej rodziny mojego chłopaka, nadchodziły gratulacje i miliony pytań o samopoczucie i sprawy organizacyjne. Niektórzy najbliżsi znajomi też musieli się dowiedzieć. Cieszę się, że wszyscy są pozytywnej myśli, to mi daje wiarę w to, że wszystko będzie dobrze!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz